جنگ ها در هیچ کجای دنیا دوست داشتنی نیستند، هیچ مردمی کشتن،آوارگی و ویرانی را دوست ندارند.ایرانی ها در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی و رهایی از استبداد ۲۵۰۰ ساله با موارد زیادی از بحران های داخلی و خارجی روبرو بودند و قصد داشتند با غلبه بر آن ها مملکت ایران را ساخته و به نسل های بعد ثمره شیرین استقلال و آزادی را بچشانند اما ارتش بعث عراق با اندیشه های بیمار گونه  و جهت توسعه طلبی شعله های جنگ را بر سرشان آوار کرد.

اکثر کشورهای جهان از غرب گرفته تا شرق و ارتجاع منطقه با حمایت های مالی،تجهیزاتی،نیرو و معنوی اراده کردند ایرانی ها و انقلابشان ریشه کن شوند، پنهان هم نمی کردند و در مصاحبه های رسمی می گفته و در روزنامه هایشان می نوشتند.

با دم مسیحایی امام ره و ورود جوانان شجاع ایران زمین حماسه ای در تاریخ این سرزمین صورت گرفت که در طول تاریخ بی نظیر بوده است و تاریخ در آینده با دسترسی به تمامی اسناد آن شکوه و عظمت آن را درک خواهد کرد.

در همه جای دنیا روزهای ایستادگی و مقاومت در برابر هجوم بیگانگان را دوست دارند ،از روزهای مقاومت و عقب راندن  و ناکام گذاشتن دشمن به خوبی یاد می کنند حتی اگر زخم برداشته باشند و در جای جای کشورشان بناهای یادبود تاسیس و قهرمانان عرصه مقاومت را به خوبی حمایت و پشتیبانی می کنند.

براستی ما با نسل مقاومت خویش در دفاع مقدس و هشت سال ایثار و جانفشانی چگونه برخورد کردیم؟ و چگونه می توانیم با بزرگداشت این نسل زمینه های زنده نگاهداشتن روحیه مقاومت و ایثار را در میان مردم و به خصوص جوانانمان زنده نگاه داشته تا در روزهای سخت پوزه متجاوزان به آب و خاک این کشور به خاک مالیده شود؟

قالب بلاگفا